امرداد یا امرتات Amertat پنجمین ماه و هفتمین روز در تقویم ایرانیان باستان، به نام یکی از ایزدان و امشاسپندان که ایزدبانوی نگهبان نباتات و تجلی رستگاری و جاودانگی است نامیده شده.

واژه «امرداد»که امروزه کاملا اشتباه به صورت «مرداد»به معنای مرگ و نابودی و مردن استفاده می شود، از سه جز تشکیل شده است. اول، حرف نفی «ا» که به معنی نه است. دوم «مر»به معنای مردنی و نابود شدنی و سوم پسوند «تات» است.

این ایزدبانو همواره با ایدبانوی خرداد یا هوروتات که تجلی کمال و کلیت است همراه است. این دو بانوی ایزدی که در ارتباط کامل با آب و گیاه و چهارپایان و مائده های زمینی و سرچشمه های زندگی و رویش هستند، همواره با گرسنگی و تنشنگی که دیوان نابود کننده و تهدید کننده ایران زمین هستند، در جنگ و نبرد بوده و هر اندازه که پیوند ایرانیان به زمین و آب بیشتر باشد قدرت این ایزدان در این نبرد همیشگی بیشتر خواهد بود.

«فریدریش شیلر» رو حتما میشناسید. تو کتاب اول دبیرستان یه قطعه ی زیبا ازش داشتیم. فکر کنم براتون جالب باشه که بدونین شیلر چه جوری شعر می گفته.

شیلر شدیدا به این اعتقاد داشت که «شعر باید خودش بیاد و شاعر تصمیم نمی گیره کی و یا چه شعری بگه.» والبته برای تسریع اینکار هم روش جالبی داشت: اون روی یه صندلی خاص که گوشه ی اتاقش بود می نشست و زیر پاهاش یه قالب یخ بزرگ می گذاشت والبته یه سیب گندیده هم دستش می گرفت (و سیب باید گندیده می بود وگرنه فایده نداشت!)

شما هم می تونید امتحان کنید ببینید فایده داره یا نه! اگه داشت شعرتونو برام بفرستین!

          برگرفته از دوهفته نامه ی «دانستنیها»، شماره 31

 جالب است بدانید «نرون» ـ بافصله ی زیاد از دیگر رقبا ـ مجنون ترین پادشاه تاریخ است و در آدمکشی رو دست ندارد.

او ابتدا برادرش را مسموم کرد و با حمایت مادرش قیصر روم شد ولی بعد مادرش را هم کشت و اساسا آدم کشتن برایش تفریح به حساب می آمد. کسی جرئت نزدیک شدن به او را نداشت، چون هرکس دم دستش بود را می کشت.

نرون علاقه ی زیادی داشت پایتخت خود «رم» را به آتش بکشد (چرایش نمی دانم!). بار اول که این کار را کرد، خوب آتش نگرفت و تنها قسمت هایی از شهر سوخت. و برای ضایع نشدن آتش سوزی را بر گردن مسیحیان انداخت و آنها را اعدام کرد. ولی چند روز بعد دوباره رم را به آتش کشید و خودش همراه چند نوازنده و رقاص به یونان رفت و چند بار دیگر هم از این کارها کرد ولی دست آخر حکومتش توسط اشکانیان نابود شد و بابت تمام جنایت هایش از او خسارت گرفتند و پدرش را در آوردند.

برگرفته از دو هفته نامه «دانستنیها» شماره ی 28

درست آغازین روز های سال 346 هجری بود که تالیف «شاهنامه ی ابومنصوری» توسط گروهی از نجیب زادگان و ایرانیان نژاده درست و به دستور ابومنصورمحمدبن عبدالرزاق طوسی پایان پذیرفت و پس از چندی «دقیقی طوسی» کار به نظم در آوردن آن را آغازکرد اما در جوانی و به دلیل بدخویی به دست غلامش کشته شد و کار نظم شاهنامه نافرجام ماند. و در این هنگام بود که فردوسی جوان به اندیشه ی سرودن شاهنامه افتاد و به راستی وظیفه ی ملی اش را به خوبی به پایان رساند.

اثر سترگ حکیم را می توان در زمره ی شاهکارهای ادبی جهان محسوب کرد و فردوسی را از بهترین حماسه سرایان آن.

دوستام میگن من آدم بی احساسی هستم مثلا نسبت به شخصیت های داستان ها بی تفاوتم، اما تنها داستان هایی که من برای شخصیت هاش از ته دل گریه کردم یا خوشحال شدم، داستان های شاهنامه بوده که واقعا نظیرش پیدا نمی شه.

نمی دونم حس خودمو نسبت به فردوسی و شاهنامه چه طوری نشون بدم (اینکارو یادنگرفتم!) و تنها چیزی که الان می تونم بگم اینه که «بهترینه» و به هر کسی که تا حالا شاهنامه نخونده پیشنهاد می کنم به مناسبت هزاره ی فردوسی هم که شده، یه قسمتشو باز کنه و شروع به خوندن کنه مطمئنم که نمی تونه ازش دل بکنه، البته اگه بفهمه و درک کنه حکیم چی میگه چون از قدیم گفتن سخنی که از دل برآید بر دل نشید.

اینم یه بخشی از شاهنامه، هنر فردوسی:

شبی چون شبه روی شسته به قیر           نه بهرام پیدا نه کیوان نه تیر

چو پولاد زنگار خورده سپهر                        تو گفتی به قیر اندر اندوده چهر

نمودم ز هر سو به چشم اهرمن                 چو مار سیه باز کرده دهن

هر آنگه که بر زد یکی باد سرد                   چوزنگی بر انگیخت ز انگشت گرد

فرومانده گردون گردان به جای                    شده سست خورشید را دست و پای

زمین زیر آن چادر قیرگون                            تو گفتی شدستی به خواب اندرون

جهان را دل از خویشتان پر هراس                جرس برگرفته نگهبان پاس

آریایی ها نخستین ساکنان ایران نبودند. شروع تمدن در فلات ایران و آغاز زندگی روستایی و شهرنشینی و تشکیل حکومت  به گذشته ای بسیار دورتر از ورود آریایی ها به این سرزمین باز می گردد.

باستان شناسان دوران پیش از تاریخ را به سه دوره ی پارینه سنگی، میانه سنگی و نوسنگی تقسیم می کنند. قدیمی ترین اثر تاریخی ایران متعلق به 800هزار سال قبل است (دوران پارینه ی سنگی) که از اطراف رودخانه ی کشف رود مشهد به دست آمده است.

ساکنان پیشین فلات ایران که پیش از ورود آریایی ها در این منطقه زندگی می کردند، عبارت بودند از:

1ـ عیلامیان: از اقوام بومی که3200تا640 پیش از میلاد که بر بخش وسیعی از خوزستان، لرستان، پشتکوه و کوه های بختیاری حکومت می کردند.

2ـ لولویی ها: قومی با منشا آسیایی که هزار سال پیش از مادها در نواحی غربی ایران ساکن بودند.

3ـ ماننا ها: این قوم از حدود قرن هشتم تا ششم در جلگه ی جنوبی دریاپه ی ارومیه ساکن بودند.

4ـ گوتی ها: گروهی بودند که در ناحیه ی زاگرس تا کردستان ساکن بودند.

5ـ کاسی ها: از  ساکنان بومی فلات ایران بودند که به گفته ی استرابون در دربندهای خزر زندگی می کردند و نام قزوین و دریای خزر(کاسپین) از نا این قوم گرفته شده.

6ـ اورارتو ها: این قوم از قرن نهم تا هفتم قبل از میلاد در ارمنستان کنونی و شرق آسیای صغیر و شمال آذربایجان استقرار داشتند.

اطلاعات بیشتر از این اقوام را در روزهای آینده شرح خوهم داد

می گن فحش دادن را افلاطون اختراع کرده! چون ناسزا گفتن به هم دیگه به هر حال بهتر از آدم کشتن سر هر چیز الکی بوده.

جریان از این قراره که زمان افلاطون وقتی بین دو نفر دعوا می شده چون فحش دادن بلد نبودن سریع می زدن هم دیگه رو می کشتن. افلاطون هم با خودش فکر کرده اگه چند تا فحش به مردم یاد بده، تو هم چی مواقعی از نظر روانی تخلیه می شن و کار کمتر به زد و خورد فیزیکی می رسه!

حالا اینکه این فحش ها چی بوده معلوم نیست و محققان در پی کشف آن هستند!

تا حالا به این نکته توجه کرده بودید که دکمه های لباس آقایون سمت راست و دکمه های لباس خانوما سمت چپ دوخته می شه؟

داستان از این قراره که چون بیشتر مردم راست دست هستن، اگه دکمه هاشون سمت راست باشه راحت تر باز و بسته میشه ولی با این وجود دکمه های خانوما سمت چپه و دلیلش این که وقتی لباسای دکمه دار برای اولین بار طراحی و تولید شدن، تو دسته ی لباسای اشرافی قرار می گرفت و فقط اونا از این لباسا می پوشیدن. تو این خانواده ها هم رسم بود خدمتکارا لباسای خانوما رو تنشون می کردن و طراحان برای راحتی اونا دکمه ها رو سمت چپ می دوختن. البته با اینکه این رسم از بین رفته اما مثل اینکه خیاط ها یادشون رفته دکمه ها رو بیارن سر جاش!